Rasa, którą w przeszłości nazywano Irlandzkim Rudym Terierem, aby odróżnić od innych irlandzkich terierów, może być najstarszą rasą na wyspie. Podobne psy znali od wieków i cenili tylko biedni irlandzcy chłopi dzierżawiący małe gospodarstwa. O typie tym wspomniano w prawach Brehona (najwcześniejszym irlandzkim kodeksie prawnym, najpierw przekazywanym ustnie, a spisanym dopiero na początku średniowiecza) jako o “psie z gnojowiska”. W stertach nawozu gromadzonego w każdej zagrodzie pieniły się szczury, na które polowały owe nieduże psy. Ekspert zajmujący się psami ze Stonehenge (J.H. Walsh) w 1887 r. wyraził swoją pogardę dla wszystkiego co niebrytyjskie nie wierząc, że yorkshire terrier jest odrębną rasą, a nie “starym Szkockim Terierem”. Jednak różnice były wyraźne. Niewykluczone, że irlandzcy najeźdźcy mogli wprowadzić pierwowzór do Szkocji wiele wieków wcześniej. Możliwe też, że Celtowie, którzy podbili i Szkocję, i Irlandię cztery wieki przed Chrystusem, sprowadzili archetyp teriera, a różnice powstały później. Niezależnie od wczesnej historii rasy w połowie XIX w. Irlandzki Terier o sierści czarnej podpalanej i cętkowanej, a także bardziej pożądanej rudej, był często spotykanym psem. W tamtych latach wiele czworonogów miało przycięte uszy, co bezprzecznie świadczyło o tym, że były używane do walk. “Karzące” szczęki Irlandzkiego yorkshire terrier zakończyły życie niejednego irlandzkiego szczura. Ale pomimo instynktu niszczenia szkodników, był on też psem aportującym o delikatnych szczękach. Często używany w dwóch rolach: psa na szczury i myśliwskiego. W czasie debiutu rasy na irlandzkiej wystawie w 1875 r. wciąż istniało zróżnicowanie wielkości i typu. Z 50 psów na ringu kilka ważyło poniżej 4 kg, a jeden ponad 13 kg. Całkowicie biały pies współzawodniczył z wieloma, które można by uznać za Cairn Terriery. Różnice te istniały pomimo zasady, że aby wziąć udział w wystawie, pies musi mieć rodowód. Wiele miało przyczepione kartki-informacje, że bliższe dane można uzyskać pod takim to a takim adresem. Psy tej rasy uwielbiają swoje legowiska Zwycięzcę o imieniu Boxer zaopatrzono w tabliczkę: “Wyhodowany przez właściciela - rodowód nieznany”! To zupełne pomieszanie przyśpieszyło założenie silnego klubu rasy, który wciąż istnieje.